Jeśli gatunek określa pochodzenie tuńczyka, metody połowu i wyrafinowanie przetwarzania decydują o jego losie.
Tuńczyk to wysoce migrująca ryba pelagiczna, która może pokonywać tysiące kilometrów, dzięki czemu zyskała przydomek „ryba bez granic”. Biorąc pod uwagę ich szeroki asortyment, podróż od chwili, gdy tuńczyk chwyci haczyk do podania go jako sashimi lub zapakowania do puszki, tworzy długi, transoceaniczny łańcuch dostaw obejmujący wiele procesów technicznych i wielu interesariuszy. Dla eksporterów i nabywców tuńczyka zrozumienie tego łańcucha dostaw ma większe znaczenie niż zwykłe porównanie cen.
Różnicowanie wartości tak naprawdę zaczyna się po przybyciu tuńczyka do portu. Każda ryba przechodzi segmentację premium: polędwica, otoro, chutoro i akami są przeznaczone do sashimi i spożycia na surowo. Rosnąca dywersyfikacja formatów produkcji tuńczyka zwiększyła jego zasięg konsumencki i poprawiła ogólny wskaźnik wykorzystania. Standaryzacja postępuje również w przypadku półproduktów, takich jak mrożone, wstępnie ugotowane polędwiczki z tuńczyka, obejmujące sortowanie surowców, gotowanie, chłodzenie, szybkie zamrażanie i pakowanie. Celem jest przełożenie standardów jakości, niegdyś opartych na doświadczeniu poszczególnych operatorów, na możliwe do powielenia specyfikacje przemysłowe.
Używamy plików cookie, aby zapewnić lepszą jakość przeglądania, analizować ruch w witrynie i personalizować zawartość. Korzystając z tej witryny, wyrażasz zgodę na używanie przez nas plików cookie. Polityka prywatności